پارت چهل و پنجم :
فصل هفتم: دلا خو کن به تنهایی که از تن‌ها بلا خیزد!
خانه در سکوتی خفه‌کننده فرو رفته بود؛ سکوتی که بوی کهنگی می‌داد. بوی اتاقی که مدت‌ها پنجره‌هایش باز نشده و هوایش از نفس‌های سنگین و بی‌رمق پر شده بود.
روی تخت نشسته بودم. نه... بیشتر فروریخته بودم. پشت شانه‌هایم به دیوار تکیه داشت و پاهایم بی‌جان روی ملحفه‌ای چروک افتاده بود.
ساعت‌ها یا حتی شاید روزها گذشته بود؛ اما زمان د
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۱۰ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۲۵۱ روز پیش تقدیم شما شده است.
فخری
0خدا قوت حنانه جون عالی بود قلمت مانا عزیزم🩷🩷🩷🩷🩷
۸ ماه پیشهناسه
1بعد تو بستر بیماری چشمت به در باشه یکی بیاد یا زنگ بزنه حداقل ی کم حرف بزنیم تا دلت باز بشه. پرکسی و در عین حال بی کسی خییییییلی وحشتناکه
۸ ماه پیشهناسه
2من بارهاتورمان های که خوندن گفتم بی کسی خییییییلی سخته ومن براپرواز ازعمق وجودناراحت شدم.بی کسی حداقل میدونی کسی رونداری وخودت بایدهمه *** خودت باشی.امابدترازاون پرکسی وبی کسی هست.این که فکرکنی همه دوستت دارن وتو مشگلاتی که یکی بایدکمکت کنه مثل بیماری های سخت بدونی،همه یکدفعه ناپیدبشن
۸ ماه پیش
لطفا صبر کنید...
لیلی
0تواین پارت بهتر روند داستانو فهمیدم دست طلا بانو