ناجوری به قلم مهدیه فیروزی
پارت سیصد و چهل و نهم :
سینه‌ی سیاه ابرها شکافته شد و آفتاب ظهر به روستا تابید؛ رامدخت و مهدیار هنوز کنار یکدیگر بودند.
دو مرد جوان در کافه بودند و روزهایی پیش می‌آمد از همسایه‌ها کسی برایشان غذایی ببرد، مهدیار و پوریا به دل اهالی روستا نشسته بودند و از پیر و جوان راضی از بودن کافه‌ای در روستا برای حفظش در آن حضور می‌یافتند، به خیالشان هم سودی به مهدیار و پوریا می‌رساندند و هم سرگرمی خود را داشتند؛
لطفا صبر کنید...
فاطمه زهرا
0وای تو دلم مونده بود رامی بفهمه رازان و مزدک چقدر برای نجاتش تلاش کردن و اون چقدر توش دلش حرف میزد بهشون...الانم که دیگه حرفاشو یادش رفته و خوشحاله نجاتش ندادن...هعی