حکومت زنان به قلم مبینا ترابی
پارت نود و هفتم :
در ششمین روز دی ماه سال هزار و سیصد و چهل و چهار، برفی نرم بر کوههای بلندِ «کوهسار» میبارید؛ برفی خاموش، آرام، اما سنگین چون غمی که بر دل زمین نشسته بود. هوا بوی چرمِ خیس و دودِ اجاقهای خاکگرفته میداد. روستا در سکوتی غریب نفس میکشید، گویی از وقوع حادثهای خبر داشت که قرار بود گرما را از دلها و رنگ را از چشمها بدزدد.
ناهیده، زنی جوان با قامتِ ظریف و چشمانی سبز که حالا برقِ

لطفا صبر کنید...

مبینا
1هعییی عجب دنیاییه