فرد باشکوه به قلم زهرا رمضانی (هور)

پارت یک :

سخن نویسنده:
با سلام خدمت شما عزیزان و همراهان همیشگی و جدید!
رمان جدید بنده به اسم فرد باشکوه زین پس تنها در پلتفرم دنیای رمان پارتگذاری میشه، ممنون از کسایی که من رو به فکر انداختن تا رمانی در سبک اربابی تاریخی بنویسیم، این اولین باره که تو همچین ژانری می‌نویسم! پس از همه‌ی عزیزان می‌خوام که با صبر و شکیبایی من رو همراهی و با نظرهای مثبت و پر انگیزه به من انرژی بدن.
ممنون از نگاه گرم شما
فصل اول
سال ۰۱۳۱
مَهرو
درون اتاقی که به لطف و رحمت حاج بابا به من رسیده بود، روزهایم را شب می‌کردم و شب‌هایم را صبح!
دخترِ خان بودم اما با یک رعیت زاده هیچ فرقی نداشتم چرا؟ چرایش به روشنی روز بود و زیبایی ماه!
نمی‌دانستم باید خوشحال باشم که آق نشدم و در کوچه‌ها سرگردان نگشتم یا باید ناراحت باشم که چرا اتاق من نیز مانند نسرین و نادر در طبقات بالا نیست و بلکه نزدیک به مطبخ خانه و اتاق خدمه و کارگزان اتاقی به من داده‌اند. البته این اتاق را نیز به لطف و مرحمت برادرم نادر داشتم.
اما نقره بانو همیشه می‌گفت خداراشکر کن که همسفره هستیم و همه کنار هم صرف طعام می‌کنیم.
آن هم چه غذایی که هیچ فرقی با زهر برایم نداشت، چرا که من بعد از همسر نادر و فرزندش شیرزاد می‌نشستم دور از آنان اما همراهشان.
و تمامی این اتفاقات، تمامی این زخم زبان‌ها تمامی این بی‌توجهی‌ها بخاطر دیار صمصام‌فضلی بود و بس!
مگر نه این که با نشان کردن من در بچگی برای این مردک تمام خواستگاران را از من ربودند و آرزوی هر دختری را از من گرفتند.
پوزخندی بر روی لبان نسبتا نازکم پدیدار شد، خنجری تیز و برّان بر کاغذ ذهنم خراشیده شد و من را به خود آورد.
من مهرو ایلخان‌ظفر فرزند دوم این خاندان نقصی داشتم که حال با نشان شدنم برای دیار همه را از من راند.
می‌دانستم که اگر نشان کرده هم نبودم، هیچکس دختری که لنگ می‌زد را برای همسری قبول نمی‌کرد و همین نشان شدنم بهانه‌ای شد برای جلو نیامدن باقی خاندان‌ها! در این روستایی که زیبایی را در صورت تپل و گرد می‌یافتند و کدبانویی را در پخت و پز و بشور و بساب من بی‌هنرترین آدم دوران بودم. البته هنر داشتم، اما نه از آن جنسی که این خانه می‌خواست؛ کلفتی برای من هنر نبود.
بی‌حوصله از روی تختم بلند شدم، دستی بر روی لباس بلند و فاخرم کشیدم که آن هم به لطف مادرم بود و بس! سپس بعد از درست کردن چارقد روی سرم؛ همان‌طور لنگان خارج شدم. لعنت به پای چپم که تنها یک وجب کوتاه‌تر از پای راستم بود.
به محض خروج، زری، دختری که هم از نظر سنی به من نزدیک بود هم افکار همان‌طور که نفس‌نفس می‌زد خودش را به من رساند و گفت:
- خانم کوچیکه... خانم جان...
به سرعت دستم را بر روی لبانم گذاشتم و همان‌طور که از او می‌خواستم آرام باشد سخن گفتم:
- آروم زری! اگه خان خونه باش...
زری به من رسید و با گذاشتن دستانش بر روی شانه‌هایم خم شد و نفس عمیق کشید و همین باعث شد که از نطفه خفه شوم.
- اون مرد دوره گرد...
تا اسم دوره گرد آورد با ذوق شروع به دویدن کردم، از عمارت خارج شدم بدون آنکه بخواهم از مادرم نقره یا پدرم اشرف خان اجازه بگیرم. آن هم چه دویدنی! تمامی اهالی دِه مرا می‌شناختند و می‌دانستند تنها آدم لنگان، دختر خان است. می‌شنیدم که برایم لقب مهروی لنگ گذاشته بودند برگرفته از تیمور لنگی که اندکی از داستان‌هایش را شنیده بودم.
اوایل ناراحت می‌شدم اما حال انگار که کبریت به اقیانوس می‌زدند همان‌قدر بی‌اثر!
با دیدن گاری چوبی و پوسیده خودم را به دوره گرد رساندم، زری در حالی که خودش را به من می‌رساند گفت:
- خانم کوچیکه! آروم... نفسم بالا...
میان کلامش پریدم و گفتم:
- به جای حرف... نفس بگیر.
سپس رو به پیرمردی که محاسن بلند اما مرتبی داشته و موهای کم پشت و بلندش را نیز آزاد به دورش ریخته بود کردم و گفتم:
- عمو دوره گرد! برام آوردی؟
لبخند خسته‌ای که تلاش داشت در آن شادی دیده شود بر روی لبانش نقش بست و گفت:
- آره تو آخرین سفرم به شهر لوازمی که می‌خواستی رو گرفتم؛ ولی دخترجون برام گرون تموم شد.
به سرعت گوشواره‌های طلایی که از کودکی بر گوش‌هایم بود را در آوردم و بر روی وسایل بیرون آورده گذاشتم و با ذوقی وصف ناشدنی پرسیدم:
- همینقدر کفایته؟
چشمان چروک پیرمرد دو گوشواره را کاوید و گفت:
- زیادم هست. باقیش رو چطور بدم؟
با لبخند وسایل را با کمک زری برداشتیم و همان‌طور گفتم:
- دفعه‌ی بعد برام قلم‌موی خوب بیار.
پیرمرد لبخندی زد و سری به نشانه‌ی مثبت تکان داد.
چرخیدم و همان‌طور که وسایل نقاشی را میان خودم و زری به مساوات تقسیم می‌کردم تهدیدوار سخن گفتم:
- زری حواست باشه که زبونت جلو نقره بانو دراز نشه.
زری که تهدیدم را گرفت و فهمید راجع به کدام خرابکاری‌اش سخن می‌گویم گفت:
- نه خانم کوچیکه، حواسم هست.
خوبه‌ای زمزمه کردم و تا رسیدن به عمارت نگاه پر ترحم مردم دِه یا سخنان بدشگونشان را شنیدم و هیچ نگفتم.