رعیت ارباب زاده به قلم زهرا خزائی
پارت دویست و سی و دوم :
جیغ زدم:
_بسه سپند بسه...بیست و چندی سال با دلهره و ترس زندگی کردم..
با بدبختی و چنگ و دندون دوتا پسرت رو بزرگ کردم،
یه زن آواره شدم..
فقط برای اینکه بتونم یه زندگی آرومی داشته باشم،چرا اومدی!!!!!
چرا دست از سر من و بچه هام برنمیداری،چرا نزاشتی با میل خودش اش ازدواج کنه!
تو که میدونی اردوان پاک و صادقانه نیلوفر رو میخواسته،
پس چرا داری طوری رفتار میکنی که فقط موسی و ماهدخ
لطفا صبر کنید...
