ناجوری به قلم مهدیه فیروزی
پارت سیصد و چهل و پنجم :
در فاصله‌ی رسیدن نیکو و بامداد به وقت ملاقات، نظر قصه‌گو چرخید و چرخید تا خیره شد به روستایی که به وقت عصر لذت‌بخش‌ترین هوای تمام شهر را داشت. نسیم خنک عصرگاه رقص ملایمی به شاخه‌ها بخشیده بود، برگ‌های سبز به پای این رقص سقوط می‌کردند و زمین خاکی را فرش سبزی پوشانده بود. مهمان این روستا هومن بود که رفته سوی عمارت ورهرام، با ورود به باغ و رسیدن به حوض دستی به آب درونش زد و قدم برداشته د
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۱۷ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۲۵۵ روز پیش تقدیم شما شده است.
فاطمه زهرا
0نیکو در ظاهر حرفاش حقن،ولی کاری که با بامداد کرد اصلا قابل مقایسه با چیزایی که راجب به بامداد گفت نیست...خدای من تا کی باید از دست نیکو حرص بخورم؟واییییییی
۷ ماه پیش
مهدیه فیروزی | نویسنده رمان
خیلی ضربه‌ی سنگینی بهش زد، تهش بود..
۷ ماه پیشافسون
0کلمه حق خیلی عمیق و دور از دسترس میدونی به قول یه جمله ی خیییلی معروفتر کسی از ظن خود شد یار من فکر کنم شعر مولانا بود به هر حال هر دو درگیر ضلعی هستن که دیگری رو باعث و بانی اون دوری میدونن اما همیشه
۷ ماه پیشنیا
1دلم واسه بامداد میسوزه از همه جا تحت فشاره
۸ ماه پیش
لطفا صبر کنید...
نظرده
0نیکو که اصلا حق نداره چون نه اسمی ازنامه میاره نه از یاسر میگه وقتی واضح حرف نمیزنه سختی هم حقشه