ناجوری به قلم مهدیه فیروزی
پارت سیصد و چهل و چهارم :
فکر این مادر و دختر، بامداد بود و او که تنها فکرش حوالی رامی پرسه می‌زد تکیه داده به نرده‌ی حیاط خانه‌ی حنیف و چشم دوخته به راه خاکی میان دو جنگل که به عمارت ختم می‌شد، دستش حبس دستان کوچک نشاط نشسته بر نیم‌رخ او که نیمه‌ی دیگر رخش را به پای پدرش تکیه داده و حینی‌که با نوک پا ملایم به کناره‌ی کتانی مشکی بامداد ضربه می‌زد، نگاهش زیر افتاده تا زمین خاکی و مغموم از حس و حال تلخ پدرش خود
لطفا صبر کنید...
فاطمه زهرا
1چشمم اب نمیخوره پایان این دو نفر خوب باشه...بامداد بد باوراش میریزه اگه بفهمه نیکو بوده...خیلی بد..