پارت چهل و دوم :
فنجان سردشده را روی میز رها کردم. دستم که به سمت موبایل رفت، انگار تکه‌ای از یخ را لمس کرد. کلمۀ «دادگاه» مثل پتکی بر سر سکوت صبحگاهی فرود آمده بود. چطور ممکن بود؟ آن تماس فقط چند دقیقه طول کشید؛ اما عمقِ ویرانی‌اش تمام آن آرامش شیرین صبح را شُست.
حرکت، تنها چیزی بود که می‌توانست این جمود سنگین را از تنم بیرون کند. دیگر زمان فکر کردن نبود؛ هر لحظه در آشپزخانه حکم قطعۀ یخ بود که زیر آ
لطفا صبر کنید...
فخری
0عالی بود حنانه جون قلمت مانا عزیزم💕💕💕💕💕💕