ناجوری به قلم مهدیه فیروزی
پارت سیصد و سی و هفتم :
هر قدمی که رامی در کوچه‌پس‌کوچه‌های شهر برمی‌داشت نقطه‌ی سرخی بود روی نقشه‌ای که نمایش داده شده برای چشمان جدی مردی که ایستاده کنار میز با دستی که به آن تکیه زده بود، بادقت خیره‌اش بود.
در اداره‌ای از منطقه‌ی وسط شهر، فواد در آن پیراهن چهارخانه سفید و خاکستری خیره به نقطه‌ی چشمک‌زن قرمزی که محل فعلی رامی را نشان می‌داد، کنار او آرمان بود که گفت:
- اولین مقصدش بعد از
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۱۷ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۲۶۱ روز پیش تقدیم شما شده است.
فاطمه زهرا
0وای باورم نمیشه دلم واسه درمان هم میسوزه...واسه ی بامداد بیشتر...کاش رامی حقیقت رو میدونست و متوجه میشد این کار بامداد بی دلیل نبوده و انقدر زخم زبون نمیزد بهش...ولی خب رامی هم حق داره
۷ ماه پیش
مهدیه فیروزی | نویسنده رمان
واقعا اگه رامی تموم حقایق رو بدونه همه چی طور دیگه‌ای بینشون میگذره..
۷ ماه پیشفاطمه زهرا
0فقط فواد و ارمان🤣😭خیلی خوبننبنیبنبنیتیهبنشنسنست
۷ ماه پیشافسون
0سلام عزیزم خوبی نوشتی ممنون آه میدونی دلم میخواد مثل مزدک و مادرش سربه تن ایرج نباشه باعث وبانی رنج تمام اهالی ناجوری خودخواهی بی رحمی ایرج تو تصادفی که راه انداخت صاحب همه چی شد البته فکر میکنه مقصد فقط پول و بس اما حالا حتی همون بانو هم کم کم ازش می ترسه و دوری میکنه واین به نظرم تاوان درستی نیست
۷ ماه پیشمهدیه فیروزی | نویسنده رمان
ایرج چندتا خانواده رو به خاک سیاه نشونده واقعا، تاوانش میتونه خیلی سنگین باشه..
۷ ماه پیشایخدا
1دیگه داره کم کم اشکم درمیاد:)
۸ ماه پیش
لطفا صبر کنید...
مهسا
0دیوار کوتاه تر از بامداد پیدا نمیشه اینجااا،هر کی میرسه یه لگد بهش میزنه