ناجوری به قلم مهدیه فیروزی
پارت سیصد و سی و ششم :
کوچ پرندگان در دل آسمان غروب که غم پشت ابرهایش پناه گرفته و نمی‌بارید تا بغض این غروب هم بشکند، غصه پشت غصه سوی دل خسته‌ی رامدخت راهی کرد. او که در همان بلوز و کت جین و شلوار مشکی ایستاده پشت پنجره‌ی باز نگاهش نم‌دار خیره به آسمان غروب بود. تنهای مطلق اگر آدمیزاد بود، جز رامدخت معنای دیگری نداشت. روزی با آشکار شدن هویت مردی که عاشقش بود او را دورترین از خود دید و امروز با خبر زنده بودن ب
لطفا صبر کنید...
نظرده
0درمان که اینهمه آدم کشت یکی را به نیت قلب برای رامی بکشه 🫢