پارت دویست و نود و هشتم :
دکتر با بدنی متشنج و خشک در اتاق را بست و به سوی سام چرخید:
- من بیش از ده ساله اینجا مشغول به کارم؛ پرسنل این بیمارستان زیرزمینی و شخصی حق حمل تلفن شخصی، رادیو، یا حتی خارج شدن از بیمارستان رو ندارن. فقط زمانی میتونیم برای کارای فوری و خیلی مهم اینجا رو ترک کنیم که یه نگهبان از پشت سر عین دوربین مواظبمون باشه. ارتباط ما با دنیای بیرون کاملا قطعه. ممکنه بپرسید چرا... چون ما مسئول زنده نگ
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۹ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۲۶۵ روز پیش تقدیم شما شده است.
عاطفه
0بمیرم برات بچه،به عنوان یه آدم زیادی سختی کشیده هرکاری کنه حق داره
۷ ماه پیشمهفا
1فقط میتونم بگم عالی بود
۷ ماه پیشزهرا 🩷
0بیچاره سام 😢🥺😭😭😭
۷ ماه پیشمحیا
2فقط میتونم بگم دارم مثل سگ گریه میکنم.
۷ ماه پیشزهره
1اصلا نمیتونم برا نابودگر قضاوت کنم چون هرگز جای اون نبودم ونیستم فقط باهاش درد کشیدم
۸ ماه پیش
مریم بهاور84 | نویسنده رمان
جواب یه نامتظاهر همینه 🎀🤌🏼
۸ ماه پیشصبا
0این اتفاق آیا کارما بود؟ ولی کارما هم نمیتونه اینقدر عذاب بده..
۸ ماه پیشسارا
0نباید قضاوتی باشه ولی زندگیشو برای دشمنم هم نمیخوام اماهر زندگی پستی و بلندی خودشو داره ودربارع قلمت بگم که عالیی حسی که که موقع خوندن به خواننده میشه بی نظیره ممنون 🥰
۸ ماه پیشآرمی
2بمیرم براش
۸ ماه پیشژاله
0سلام، خوب داستان قشنگی است، دوستش دارم، ولی حرف های کلیشه ای زیاد داره ولی در کل رمانی هیجان انگیز و جذابی است. حق سام این همه درد نبود و مهمتر از همه مرگ پدرش
۹ ماه پیشگیتی
0خیر ..خلی غم انگیز بود
۹ ماه پیشماهرخ
1اینکه تموم تلاش های سام و زخم هایی که تحمل کرد از طرف بقیه حق داشته تبدیل به یه انسان بی احساس بشه
۹ ماه پیشفاطی
1از قوی بودن خسته ام.دلم یک شانه میخواد در بیخیالی گم شوم تا ببارم
۹ ماه پیشمهشید
0فقط منم که اینجا دارم گریه میکنم🙃
۹ ماه پیشهمراز
0ممنون خسته نباشی فکرنمیکردم بابای سام پیش رامین باشه
۹ ماه پیش
لطفا صبر کنید...
مهدیزادل
0قسمتهای اخر رو کامل نشون نمیده چرا