سیاهی لشگر به قلم آمنه آبدار (الهه)
پارت دویست و سی و یک :
از بالای شیشه عینک داشت نگامون می‌کرد و طبق معمول دندوناش توی دهنش نبودن.
تا اومدم فکر کنم باز کجاست، دست کرد توی جیبی که برای لباسش دوخته بود و دندونش رو در آورد و توی دهنش گذاشت.
یکم به فکش ورزش داد و این ور اون ورش کرد تا دندوناش کامل جا بیفتن.
- کجا به سلامتی؟
شونه‌ای بالا انداختم و پله‌ها رو پایین رفتم.
- بیرون.
چون مطمئن نبود دیشب کدوممون بودیم، نگاهش رو بین دوتام
لطفا صبر کنید...
