خنا به قلم حنانه بامیری
پارت صد و هجده :
فهمیدم که دیگر راه برگشتی نیست. نه به او، نه به خودم.
سرم را کج کردم و آرام گفتم:
– تموم نمی‌شه. تازه شروع شده.
کوهیار پوزخند زد. نمی‌دانست. هیچ‌کدام‌شان نمی‌دانستند. جنون دامون برنامه داشت؛ صبر داشت؛ حافظه‌ای پر از اسم و صحنه و بدهی. اگر امروز می‌مُردم، کاشته بودم. اگر می‌ماندم، درو می‌کردم.
چشم‌هایم را بستم. برای یک لحظه کوتاه، بوی دود آمد. بعد بوی باران. و میان این دو،
لطفا صبر کنید...
