پی یار به قلم الهام فتحی
پارت صد و بیست و هفتم :
بعد از سه روزی که از بیمارستان مرخص شد، گاگان برای وظیفه ی آخر ما را به فرودگاه رساند.
میرا در تمام این روزها ساکت بود.
ساکت ولی عصبی.
ساکت اما غمگین...
ساکت ولی سرد و ناامید..
به حال خودش گذاشتمش.
تا همین جا هم که پا به پای من آمده بود شاید معجزه ی خدایی بود که فراموشش کرده بود.
-جات راحته؟
به محض نشستن اولین کاری کرد باز کردن دریچه و چشم دوختن به بیرون بود.
بی
لطفا صبر کنید...
