ناجوری به قلم مهدیه فیروزی
پارت سیصد و سی :
شب به فاصله‌ی ساعتی از نیمه‌شب رسید، ماه سنگر ابری ترک کرد و در تاریکی آسمان درخشید، مهتاب رساند به رخ اهالی ناجوری؛ اما همه گویی غرق اعماق اقیانوسی سیاه در تاریکی مطلق مسکوت خیره مانده بودند به نوری پخش بر سطح اقیانوس زندگی.
وقت، وقت سر زدن به هومن بود؛ او که جدا شده از خاموشی دنیای ناجوری روی خرده‌های سکوتی که زمین تنها نقطه‌ی شلوغ آنوقت از شب را پوشانده بود، قدم زد تا رسید ب
لطفا صبر کنید...
فاطمه زهرا
0رامی چه خانواده ی ناتنیشو در نظر بگیریم چه تنی که درمان و بامدادن،البته به جز بامداد،دوتا بر خلاف مهدیارن،و خب سوال اینجاست اخرش چی میشه...