ناجوری به قلم مهدیه فیروزی
پارت سیصد و بیست و نهم :
نگاه آبی مهدیار که در آن تیشرت آستین بلند مشکی همرنگ شلوار و پوتین‌هایش با شب یکرنگ شده بود، خیره به ماشینی که دور و دورتر میشد و از مسیرش می‌دانست وصل میشد به عمارت ورهرام، در خونسردی کامل نفسی گرفت و انتظار کشیدن را ادامه داد.
رامی به توضیحاتی از او نیاز داشت و این مرد تقدیمش می‌کرد، یا می‌آمد و می‌شنید، یا می‌رفت و می‌گفت. به‌هرحال این مهدیار ابداً قصد نداشت او را به حا
لطفا صبر کنید...
فاطمه زهرا
0مزدک زنده میموند برای انتقام از اون(ایرج) و بهادر داراپناه؟درمان دیگه چرا؟