پارت هشتاد و هفتم :
کیوان روی مبل لمیده بود و پاهایش را دراز کرده و لبه‌ی میز تکیه داده بود، دست‌ها را پشت سر قلاب کرده و نگاهش به صفحه‌ی تلوزیون خیره بود، بی‌آنکه حواسش به برنامه‌ی تلوزیون باشد! صدای زنگ آیفون به گوش رسید و بی‌حوصله پا از روی پا برداشت و تکیه‌شان را از میز گرفت؛ از جا برخاست و با قدم‌هایی آهسته و کوتاه سمت آیفون رفت. با دیدن تصویر رهام، بدون آنکه گوشی را بردارد، دکمه را فشرد و سمت آشپزخ
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۲۱ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۲۰۱۲ روز پیش تقدیم شما شده است.
آرام
4واووو
۶ سال پیشSARA
9سلام، وای خانم محمدی رمانتون عالیه عالی😊اگر بگن کدوم یکی از رمانای آنلاین رو انتخاب میکنی برای خوندن من حتما رمان شما رو انخاب می کنم😄خودمم دارم رمان مینویسم امیدوارم ی روز مثل شما نویسنده عالی بشم
۶ سال پیش.
8عجب
۶ سال پیشالهه
11داره جالب میشه 😍
۶ سال پیش
لطفا صبر کنید...
میم
1از بهزاد بعید بوده این کار،چون ایران خودش زنده نبوده اینقدر ناراحت بوده 🥺