پی یار به قلم الهام فتحی
پارت صد و بیست و یک :
اصلا رنگ به رنگ شد.
تا خواست عقب بکشد نذاشتم.
-بازم می خوام. تشنمه هنوز.
رفته بود روی سایلنت و تنها در سکوت دوباره بطری را به لب ترک ترک شده ام چسباند.
تقصیر خودش بود.
پای کل کل را نباید با من باز می کرد.
حالا که تا اینجا آمده بود باید تا آخر زخمی می شد.
اصلا عصبانیت بیشتر او، به بهبودی حال من اضافه می کرد.
-اون لحظه تو محوطه هم فهمیدم بغلم کردی..اجازه داده بودم بهت
لطفا صبر کنید...
