پی یار به قلم الهام فتحی
پارت صد و بیست :
قصد داشتم فعلا همین جا بمانم تا وضعیتش ثابت شود و خیالم راحت.
حساس شده بودم یا هر چیز دیگر.
اما نسبت به این دختر احساس وظیفه و مسئولیت می کردم.
نمی دانم این حس دقیقا از کجا نشات می گرفت، اما چیزی نبود که بتوانم به راحتی زیر آبش کنم تا خفه خان بگیرد.
با نفسی که چندان هم به راحتی در نیامد، دست ها را در جیب شلوارم سُراندم و بالای تختش ایستادم.
علائمش من را مشکوک به چیزی ساخته بو
لطفا صبر کنید...
