کابوس پرواز به قلم زهرا زارعی
پارت بیست و هفتم :
لبخندی کج روی لبانم نشست.
چون حالا خفنتر به نظر میرسیدیم؛ وقتی قرار است آدمها هر طور که دوست دارند قضاوت کنند، پس من هم آنها را از اشتباه که درنمیآورم هیچ؛ بلکه به سمت اشتباه فکر کردن هُل شان میدهم. آدمها همینطورند، با چشمهایشان قضاوت میکنند، چون با چشم میبینند. عقلشان در چشمشان است.
با دیدن دختر کوچولوی موفرفری، خرسی را که بیشتر از همه توجهام را جلب کرده
لطفا صبر کنید...
