تبعید بی پناهی به قلم غزل محمدی
پارت نود و چهارم :
پایدار با رفتن مردی که چهره و هیکل معمولیای داشت، آرامگفت:
- دنبالم بیا!
بردیا با دیدن چند نفری که دور ویلا راه میرفتند، چهرهاش را با درد، درهم کشید و گفت:
- حس خوبی بهت ندارم و اگه با رانندت اومدم فقط بخاطر پگاه بوده و بس!
پایدار لبخند محوی زد، حسش درست بود! نباید هم حس خوبی به او پیدا میکرد. راهش را سوی زیر زمین کج کرد و با برداشتن گلدان خشکیدهی جلوی در، کلید را بیرون
لطفا صبر کنید...
