تبعید بی پناهی به قلم غزل محمدی
پارت هشتاد و چهارم :
***
ساعت به کندی به جلو می‌رفت. امشب هم همانند شب‌های دیگر نمی‌گذشت و هنوز چند ساعتی دیگر تا طلوع آفتاب مانده بود. پایدار پشت پنجره‌ی سالن بیمارستان ایستاده بود و به آسمان سرخ و برف‌های درشتی که از آسمان می‌بارید، چشم دوخته بود! صدای ویبره رفتن گوشی‌اش باعث شد نگاه از بیرون گرفته و تماس را با دیدن نامِ نگار وصل کند.
- جان نگار؟!
نگار پتو مسافرتی زرد را بیشتر رویش کشید و با
لطفا صبر کنید...
