پی یار به قلم الهام فتحی
پارت صد و نهم :
ناگزیر دستگیره را عقب کشیدم و تنها سر میان اتاق بُردم.
-تشریف دارید دکتر؟
پشت میزش نبود.
اما از پشت پاراوان سفید رنگ یک جفت کفش سیاه براق خودنمایی می کرد.
یعنی خوابیده بود؟
ابروهایم هلالی در هم گره خوردند.
بین ماندن و رفتن مردد بودم که صدای زنگ تلفن اتاق فضا را در هم آمیخت و تا به خودم بیایم از جا بلند شده و این طرف آمده بود.
-وای عباس جان...من معذرت می خوام.
ظاهر
لطفا صبر کنید...
