ناجوری به قلم مهدیه فیروزی
پارت سیصد و یازده :
زندگی با چشمان بسته نفس گرفت، عطر خورشید را حس کرد، هنوز زنده بود و این هم آغاز روز دیگری از ناجوری.
خورشید قرعه انداخت میان اهالی، آفتاب تاباند به رخ رازان که در آن شلوار کتان دمپای مشکی و شومیز دکمه‌دار نیلی و گیسوانی بلند و آزاد روی شانه با لیوانی پر از شیرقهوه لبه‌ی تخت کنار رامی نشست و رد نگاه او را که گرفت، به شیشه‌ی آرزوهایی بی نام و نشان در دستش رسید که چون نام فرستنده کنا
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۱۵ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۲۸۸ روز پیش تقدیم شما شده است.
نظرده
1در این لحظه چه مانعی وجود دارد که درمان خودشو به دختر و پسرش نشون نمی ده از چی یا کی می ترسه ؟
۶ ماه پیشفاطمه زهرا
1خوبه پس میدونست بامداد زنده ست...ولی من درعجبم،این چه انتقامیه که مستانه حتی به مزدک،پسر خودش،رحمش نیومده؟
۸ ماه پیشتیسراتیل
1یه سوال!درمان قبلا میدونست بامداد زنده اس یا همزمان با فهمیدن اینکه رامی زنده اس فهمید؟؟
۸ ماه پیش
مهدیه فیروزی | نویسنده رمان
میدونست زنده‌ست
۸ ماه پیشتیسراتیل
1لعنت بهت مستانه
۸ ماه پیش...
1چقد ذات این مستانه کثیفه
۸ ماه پیش
لطفا صبر کنید...
صدف
1کینه مستانه چی می تونه باشه