ناجوری به قلم مهدیه فیروزی
پارت سیصد و ده :
باران سنگین نبود؛ اما مبادا بمانیم و سنگین شود را گفتند و با هدایت یکدیگر به عمارتی گام نهادند بیخیال مجسمه‌ی خشک رامدخت که نگاهش به آن چهره‌ی غرق سایه خیره ماند؛ چهره‌ی مردی که چون خیرگی نگاه رامی در وجودش لذتی خوش جریان بخشید با نم‌دار شدن موهایش و لغزش قطره‌ای خنک روی پیشانی لبخند محوش را از ناباوری و خشکی رامی که خیال برش داشت نکند این هم رویا بود، کمرنگ کش داد و ضعف ته دلش به چشم
لطفا صبر کنید...
نظرده
1رامی فقط افتاد تو چاله به نظر میاد تیر خورد جاهای حساس هم بیهوش میشه طفلکی😅مهدیه جان عاشقتم