اشک های ماه به قلم حانیه باصری
پارت صد و بیست و یک :
توفیقی مشتش را روی میز کوبید و داد زد :
_ یعنی چی که خانواده هیچکدومشون توی این شهر نیستن مگه میشه؟
کاظمی به خودش لرزید و گفت :
_ طبق پرس و جوی من اینطور بود هر چهار نفرشون هیچ فک و فامیلی توی این شهر نداشتن.
_ از عمارت پرس و جو کردی؟
_ کار سختی بود ولی بله. با یه خانمی به اسم عصمت صحبت کردم. اونم با چه بدبختی آقا...چهار طرف عمارت نگهبان گذاشتن نمی‌ذارن کسی بره تو من نمی‌فهمم آ
لطفا صبر کنید...
