پی یار به قلم الهام فتحی
پارت صد و سوم :
-نگران من بودید، این برخورد و نمی کردید. من همین الان باید برم اون سالن لعنتی. همین الان.
افتاده بودم روی دنده ی لج.
عاقلانه اش این بود که تند خودم را به خانه برسانم که کسی ضعف و از پا افتادنم را نبیند.
حداقل سه روز باید استراحت می کردم تا این نشانه ها تقلیل می یافت.
ولی میرا از این دخترها نبود که جا بزند، حتی اگر به قیمت گزافی برایش تمام می شد.
-باشه.باشه آروم باش. فقط ا
لطفا صبر کنید...
