پی یار به قلم الهام فتحی
پارت صد و دوم :
در اصلی بسته بود و دو بادیگارد غول تشن هر دو سمتش ایستاده بودند..
گمان می بردم گودرج تهدیدم را جدی بگیرد.
حتی صبح به محض بیداری گوشی و پیام هایم را چک کردم که شاید سر عقل آمده باشد، ولی خبری نبود.
تصمیمم برای رفتن سر جایش بود.
برای برپا کردن طوفانی که از قبل هشدارش را داده بودم و او تمهیدات لازم را برایش مهیا نکرده بود هم همین طور.
با اعتماد به نفسی که در آن لحظه خودم بهتر
لطفا صبر کنید...
