پی یار به قلم الهام فتحی
پارت صد :
پرستاری که پشت سرم آمده بود داشت توضیح می داد که من بدون اجازه و وقت قبلی مزاحم رئیس بیمارستان شدم و خودش تنها به نفس نفس زدن های من چشم دوخته بود.
-تو می تونی بری..
بستن در اتاق پشت سرم چیزی بود که دلم می خواست سریعتر اتفاق بیفتد تا من هم زودتر به فوران گدازه های آتش درونم برسم که بد این مرد را لایقش می دانستم.
-باز چی شده میرا؟
دستش را دراز کرده بود که بنشینم.
توجهی نکرد
لطفا صبر کنید...
