پی یار به قلم الهام فتحی
پارت نود و نهم :
چیزی در مایه های شهرهای ساحلی امان، حتی بدتر.
تیشرتم هنوز هیچی نشده به تنم چسبیده بود.
عینک دودی ام را از کیف دستی ام بیرون کشیدم و چشم هایم را حداقل از سوزان بودن خورشید نجات دادم.
چه بد دلم می خواست الان یک دوش سیار آب روی سرم سرازیر می شد.
ماشینش با توجه به آرم و رنگش شبیه تاکسی بود.
چمدان را گذاشت و با احترام در صندلی عقب را برایم باز کرد.
آنقدر جدی بود که نشد بگویم
لطفا صبر کنید...
