ناجوری به قلم مهدیه فیروزی
پارت دویست و نود و هفتم :
درمان وارد می‌شد و در نمی‌بست، هم در خانه، هم در اتاق رامی که باز رهایش کرد و چون با قدم‌هایی آهسته و بی‌صدا نزدیک تخت شد، با هر قدم سرش رو به چپ مایل شد تا اینکه عکس قامتش بر آینه‌ی مقابل تخت افتاد. مهتاب رسیده به رخش، در آن اتاقی که تاریکی‌اش را همین نور ماه شکست داده بود، تخت را دور زد تا جایی‌که گردنش در این دور زدن چرخی خورد و سر مایل کرده به راست، با رویی بالا و نگاهی زیر افتاده، خ
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۸ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۲۹۵ روز پیش تقدیم شما شده است.
مهدیه فیروزی | نویسنده رمان
حست خیلی قویه..
۷ ماه پیشفاطمه زهرا
1خدایا کاش رامی بودم...یکی دیگه هم به جان فدایان رامی اضافه شد💔
۸ ماه پیشمهدیه فیروزی | نویسنده رمان
درمان آخه؟ اون سن ایرج و داره😭😂
۸ ماه پیشفاطمه ❤️
1به نظر من پدر رامی و بامداد توی پارت های قبلی از سوختگی دستش گفتی ، چشمای مشکیش که معرفه حضورتون هست 🤭😁واین احساساتی شدن الانش
۸ ماه پیشرعنا
1درمان پدر رامدخته نه؟
۹ ماه پیشراز
1چرا فک میکنم درمان هم عاشق شده
۱۰ ماه پیشمهدیه فیروزی | نویسنده رمان
نه نه، زدی جاده خاکی
۱۰ ماه پیشفیونا
1می دونستم این جوری میشههه.. قابل پیش بینی بود که درمان نمی تونه رامی رو بکشه:) رامی شبیه یکیه که درمان با اون رابطه *** داشته؟ مثلا مادر رامی؟ ممکنه درمان و رامی همخون باشن؟ درمان کیه؟
۱۰ ماه پیشمهدیه فیروزی | نویسنده رمان
جواب تموم این سوالات رو همین روزا میگیریم!
۱۰ ماه پیشراز
2خونه ی ایرج انگار بی در وپیکره هر کی شب میخواد واردش اتاق ب خصوص اتاق رامی میشه
۱۰ ماه پیش
لطفا صبر کنید...
افسون
1راستش حسم میگه برای درمان رامی یه آشنای خیلی نزدیکه کسی که فکر نمی کرد زنده باشه