سیاهی لشگر به قلم آمنه آبدار (الهه)
پارت صد و هفتاد و سوم :
لبخندی زدم و آدرس یه کافه رو دادم؛ والا من تنها کاری که تو زندگیم نکرده بودم کافه گردی بود. چه بدونم کجا خوبه و کجا خوب نیست. همینم نیان دیروز درموردش گفته بود و دلش می‌خواست بره. دیگه ایشالا یه جای خوب و آبرومندانه باشه.
بین راه یهو ماشین رو نگه داشت و پیاده شد. منم خیلی سریع از توی آینه یه نگاه به سر و وضعم کردم و یه چند تا نکته مهم که یکیشون سبیلم بود و سرش مشکوک بودم رو چک کردم.
بع
لطفا صبر کنید...
