اشق به قلم عاطفه میرزائی

پارت دوم :

- سلام صنم جان، خوبی؟
بابت ترس و واهمه‌ی جا مانده در وجودش، سر جایش تکان ریزی خورد و به‌سوی صدا که از جانب درب ساختمان دو طبقه‌ی سنگ‌نمای پشت سرش بود، چرخید. با دیدن اشرف‌خانم همسایه‌ی طبقه‌ی پایینشان خشنود شد و اگر جایش بود، روی آن زن مهربان را بوسه باران می‌کرد.
- س... سلام اشرف‌خانم.
پیرزن تن فربه و چاقش را به‌ سختی تکان داد و آرام دو پله‌ی باریک مقابل ساختمان را پایین آمد و پر مهر کلامش را به زبان آورد.
- خوبی دخترم؟ این صلاة ظهر جایی میری یا میایی؟
دخترک که هنوز ضربان قلبش نرمال نمیزد، دستپاچه دستی به مانتوی بهاره‌ی نسکافه‌ای کوتاهش کشید و جواب داد:
- بیرون بودم دارم میرم خونه.
اشرف‌خانم دسته‌ی کیف پول سنتی‌اش را به دور مچش انداخت و درحالی‌که روسری سرمه‌ای ساتنش را مرتب می‌کرد، پرسید:
- میرم نونوایی برای ناهار نون بیارم شما نمی‌خوایین؟
برای خلاصی و پناه بردن به خانه و منبع آرامشش، سریع جواب داد:
- نه ممنون!
اشرف‌خانم با خداحافظی هن‌هن‌کنان به‌سوی خیابان سر کوچه رفت. دخترک با گام‌هایی سست و لرزان از دو پله بالا رفت، درب کرمی‌رنگ نیمه‌باز پیش رویش را باز کرد و به داخل رفت. باورش نمی‌شد در این مدت کم دلش برای ده پله‌ی راهرویشان که همیشه از پیمودنشان نالان بود، تنگ شده باشد. یک‌آن گویی جان تازه‌ای گرفت که پله‌ها را یکی در میان طی کرد و مقابل واحد خودش ایستاد. نفسش به شمارش افتاده بود، با کف دست راستش بر روی درب قهوه‌ای سوخته‌ی پیش رویش ضربه زد. در یک چشم بر هم زدن درب به رویش باز شد و رفیقش را در آستانه‌ی درب دید. به وضوح نگرانی مبهمی را میان صورت کشیده‌‌ی او حس کرد.
- وای صنم تو کجایی؟ گوشیت چرا خاموشه؟
بغض توپ مانندی که از سر شوق و دلتنگی در گلویش رخنه کرده‌بود، شکست. از خوشحالی در پوست خود نمی‌گنجید، یک گام پیش رفت و تن لاغر رفیقش را به آغوش کشید.
- بهار خداروشکر که باز دیدمت.
بهار حیران و بهت زده دستانش را به دور تن او که از شدت گریه می‌لرزید، حلقه کرد.
- وا چه چیزا مگه قرار بود همو نبینیم؟ فقط چرا نگفتی شب خونه عموت می‌مونی؟
آرام و بی‌جان لب زد:
- من خونه عموم نبودم.
بهار عقب کشید و با اخمی که بین ابروهای اسپرت و مشکی‌اش نشست، پرسید:
- یعنی چی؟ کجا بودی؟
دیگر جانی برایش نمانده بود که سر پا بایستد؛ به چهارچوب درب تیکه داد و لب زد:
- اسیر شدم، اسیر... .
بهار یکه‌خورده بازوی او را که رنگ در صورت نداشت و مردمک‌های عسلی‌اش دودو میزد، گرفت و کمکش کرد وارد خانه شود. پس از درآوردن کفش اسپرت کرمی‌رنگش به همراه رفیقش، یک‌راست به‌سوی مبل‌های راحتی سمت چپ خانه رفتند. هر دو بر روی مبل سه‌نفره‌ی سبززیتونی نشستند. نگاهی گذرا به محیط اطرافش انداخت. دلش برای خانه‌ی نقلی و باصفایش هم تنگ شده بود.
- صنم درست حرف بزن ببینم چی شد؟ تو مگه دیروز صبح نرفتی خونه عموت؟
روسری‌اش را از سرش برداشت، به همراه کیفش بر روی مبل تک‌نفره‌ی کرمی رنگ کنارش انداخت. لحظاتی را ساکت شد و اتفاقات پشت سر گذاشته را مرور کرد و در آخر لب زد:
- دیروز تا از خونه بیرون رفتم.
با یادآوری آن لحظه موی بر بدنش سیخ شد. بازوهایش را بغل کرد و به‌ سختی کلامش را ادامه داد:
- یدفعه از پشت یه دستمال اومد تو صورتم و دیگه چیزی نفهمیدم.
چشمان درشت شکلاتی بهار گشاد شد، دستانش را بر روی دهان باز مانده‌اش گذاشت و پس از تحلیل کلام رفیقش، پرسید:
- دزدیدنت؟ یعنی چی؟
لرز ریزی بر تن دخترک نشست، هق‌کنان و درحالی‌که به پهنای صورت اشک می‌ریخت زمزمه‌وار کلامش را به زبان آورد.
- آره، نمی‌دونم منو کجا بردن و پیش کی بردن. تموم مدت چشمام بسته بود.
- کیا بودن؟
- نفهمیدم.
بهار با تردید سؤالی را که همچون خوره به جانش افتاده بود، به زبان آورد.
- بهت تجاو... ؟
صنم هیستریک‌وار سرش را به‌طرفین تکان داد و میان کلام رفیقش پرید:
- نه، نه... کوچک‌ترین اذیتی نکردن. اما... .
بهار با دل‌آشوبه‌ای که دچارش شد، دستان لرزان و یخ‌زده‌ی او را میان دستان خود گرفت.
- اما چی صنم؟
دخترک دستانش را از بین دستان رفیقش بیرون کشید. برای خلاصی از افکار آشفته‌ی ذهنش، چنگی به موهای خرمایی جمع شده‌ی بالا سرش زد و با چانه‌ی لرزان بابت یادآوری لحظه‌به‌لحظه‌ی شب گذشته لب زد:
- یه نفر از دیروز کنارم بود، یه مرد که بی‌حرف حضورش رو حس کردم. کسی که منو مثل یه شئ گرون‌ قیمت کنارش نگه داشت و تا خود صبح نوازشم کرد و منو تو آغوشش نگه داشت... .