اشق به قلم عاطفه میرزائی

پارت سوم :

چشمان بهار به اندازه‌ی گردویی درشت باز شد. به گوش‌ها و آنچه که شنیده بود، شک داشت.
- هان !؟ کی بود؟ کی جرئت کرده همچین کاری رو کنه؟
هق‌هقش اوج گرفت و خودش را در آغوش رفیقش انداخت.
- نمی‌دونم بهار، اون هیچ ردی از خودش نذاشت، حتی تنش بویی می‌داد که تو تموم عمرم هیچ‌کدوم از آدمای دور و وَرم بوی اون عطر رو نمی‌دادن. اون یه غریبه بود.
بهار پس از کمی مکث با اطمینان از تصمیمی که آنی به ذهنش خطور کرد، گفت:
- پاشو بریم به پلیس خبر بدیم. این چیزی نیست که ازش ساده گذشت.
سر بلند کرد و با نیشخندی که کنج لبانش جا خوش کرد، گفت:
- من که چیزی ازش نمی‌دونم؛ بعدش چی بگم وقتی ردی از اونا ندارم؟ کی حرف منه بیچاره که یه مدت مشکل افسردگی داشتم و روزگارم به غم گذشت رو باور می‌کنه؟
سپس با حالی انزجار و حسی ناخوشایند بابت عطر تلخی که بر روی تن و لباسش مانده و دست درازی به تن و حریمش، یک‌مرتبه از آغوش بهار بیرون رفت و از جایش برخاست، با پشت دست اشک‌های نشسته بر روی گونه‌هایش را پاک کرد.
- باید برم حمام، باید خودمو بشورم. انقدر که جای دست‌ها و بوی اون غریبه از رو تنم پاک بشه... .
سپس از بهار که چشمانش به غم نشسته‌ و هرآن ممکن بود بابت حال و روز رفیقش دق مرگ شود، دور شد و به‌سوی حمام رفت. هر دو دختر روز و شب سختی را که هر لحظه‌اش یک عمر بر آن‌ها گذشت، پشت سر گذاشتند، شبی که با تب بالا و هذیان‌‌گویی صنم سپری شد.
***
بی‌رمق، مقابل آیینه‌ی کنسول اتاقش ایستاده و درحال مرتب کردن مقنعه‌ی مشکی‌اش بود.
- به سلامتی کجا؟
با اینکه حسی در تن نداشت، اما لبخندی محو بر لبان خشک و پوسته‌پوسته‌اش نشاند.
- ما هر روز این موقع‌ها کجا می‌ریم؟
بهار با اخمی غلیظ پیش آمد و با توپ پر توپید:
- دیوونه شدی صنم؟ دیشب تا صبح تب داشتی و هذیون گفتی الان می‌خوای بری شرکت؟ زنگ میزنم به عموت میگم نمیایم.
کلافه پوفی کشید، نای سر پا ایستادن نداشت، بر روی صندلی مقابل کنسول نشست و جواب داد:
- من حالم خوبه. من تو این سه سال بدتر از این رو دیدم. دیگه هیچ‌چیز برام مهم نیست. برام مهم نیست که کی بوده منو دزدیده.
با انگشت اشاره‌اش به شقیقه‌اش ضربه زد و ادامه داد:
- چون اینجام پره، دیگه کشش ندارم به این چیزها فکر کنم. برای این اتفاق همون حال خراب دیشب کافیه. به روح بابام، بهار دیگه کشش ندارم، دیگه بسمه این همه غصه و خودخوری. می‌خوام مثل گذشته یه دختر شاد و قوی باشم... !
***
پس از باز شدن درب آسانسور، به‌سوی درب چوبی مشکی با طرح لگوی شرکت به نشان (صدر) رفتند. با اینکه شب سختی را گذرانده بود، اما نتوانست و وجدانش قبول نکرد، به سر کار نرود. درب نیمه باز را آرام باز کرد و قبل از بهار وارد دفتر شد. بابت بودن در محیط آرامی که پس از خانه‌اش منبع آرامشش بود، لبخندی محو کنج لبانش نشست. رایحه‌ی خوشبو کننده‌‌ی هوا که آبدارچی شرکت از آن استفاده کرده بود، به مشامش خوش آمد و خستگی شب تا صبح بیدار بودنش را رفع کرد. با نزدیک شدنشان به پیشخوان منشی شرکت، منشی که دختری جوان بود از جایش برخاست.
- سلام.
هر دو دختر جوان جوابش را به گرمی دادند. صنم مقابل پیشخوان مشکی که تضادی خاص با دیگر محیط سفیدرنگ اطراف داشت، ایستاد.
- بنفشه جان، مهندس‌صدر اومدن؟
بنفشه همانطور که سرپا ایستاده بود، نظرش به چشمان به گود افتاده‌ی مهندس جوان شرکت، جلب شد، اما بی‌تفاوت همچون همیشه مسلط بر گفتارش جواب داد:
- بله مهندس، ایشون نیم‌ساعتی هست که اومدن.
صنم در جواب منشی که صورت استخوانی‌اش همچون همیشه جدی و سرد بود، به تکان داد سر اکتفا کرد و سپس سر به‌سمت بهار چرخاند. بهار پلک بر روی هم فشرد و لب زد:
- خوبی؟
حال ظاهری‌اش نسبت به روز و شب قبل بهتر بود، اما روح و قلبش احساس سرخوردگی می‌کرد. بالبخندی عمیق جواب رفیقش را داد و به‌سوی اتاق مدیریت که با یک پله‌ی باریک از دیگر اتاق‌ها جدا می‌شد، رفت. از پله بالا رفت، دستی به مقنعه‌‌اش کشید، شانه‌هایش را عقب داد و نفسی عمیق کشید و با دو ضربه‌ی ملایم به درب وارد اتاق شد.
- سلام.