پارت صد و هشتاد و پنجم :
کم‌کم چشمهایت بسته می‌شوند. هوایی که کاملاً تاریک شده است رو به روشنایی می‌رود. هنوز به هوش نیامدی. امیدوارم که داوین کاری کند و بتواند آرش را متقاعد کند تا با داوین صحبت کنم.
خبری از هیچکس نیست. به آرامی نفس می‌کشی. چند باری آرام صدایت می‌زنم اما جوابی نمی‌دهی. چه‌کنم که حالت خوب نیست. چه کنم که کاری از دستم بر نمی‌آید. این وسط من و تو را به عنوان متهم انتخاب کرده‌اند و خو
لطفا صبر کنید...
