پارت بیست و دوم :
رادمنش... رادمنش... اسمش مثل پتکی بود که دوباره بر سرم فرود می‌آمد. انگار که سرنوشت می‌خواست این بار هم ضربه‌اش را به شکلی آزاردهنده‌تر وارد کند.
چالش‌های روزمره زندگی‌ام به یک درد مزمن تبدیل شده بود؛ یک زخم که با هر بار لمس دوباره ترش می‌شد. من باید یک‌تنه در برابر طوفانی می‌ایستادم که نه بادش را می‌شناختم و نه جهتش را. همه چیز انگار طعنه‌ای بود به ناامیدی عمیق و درماندگی‌ام.
لطفا صبر کنید...
پری مامان دخی
0عالی بود رمانتون من از ساعت ۳ بامداد تا ۵ و ربع از پارت اول تا اینجا نشستم پاخوندنش خیلی جذابه. منتظر ادامش هستم