خنا به قلم حنانه بامیری
پارت صد و چهارم :
***
شب زودتر از من رسید. خانه تاریک نبود؛ خاموش بود. از آن خاموشی‌هایی که صدا را هم می‌بلعند. آن‌قدر ساکت که در از صدای خودش هم می‌ترسید.
رخشا چراغ پذیرایی را روشن نگه داشته بود؛ نور زرد، خسته روی دیوار نشسته بود. کف کلبۀ آقاجانم بیش از حد تمیز بود؛ از آن تمیزی‌هایی که عیان بود با هر هق‌هق اشک شسته و روفته شده.
- سلام.
نگاهش بالا نیامد.
- سلام.
زودتر فرستاده بودمش خانه و
لطفا صبر کنید...
