خنا به قلم حنانه بامیری
پارت صد و سوم :
ـ تو اجازه نداری بذاری باهام این‌طوری حرف بزنه.
خواستم بگویم اجازه دست من نبود؛ اما دهانم نچرخید. حق داشت. هنوز هم داشت.
جمعیت شروع به حرکت کرد. تابوت را بلند کردند. صدای «لا اله الا الله» روی هوا راه افتاد؛ کش‌دار، سنگین. بوی خاک نم‌خورده با عود قاطی شد. شانه‌به‌شانه رخشا قدم برداشتم. حس می‌کردم هر قدمش را با زور برمی‌دارد؛ انگار زمین زیر پایش لج کرده باشد.
ـ حالت خوبه؟
ب
لطفا صبر کنید...
