پی یار به قلم الهام فتحی
پارت نود و یک :
کفش هایش را خیلی راحت از پا کنده بود و انگار روی مبل خانه ی پدرش نشسته باشد، چهار زانو زده به در تکیه داده و من را خیره خیره نگاه می کرد.
-چیه نیم ساعته به من زل زدی؟ حرفت و بگو راحت.
مسیر چشمانم تنها خیابان پیش رو بود و فکر مشغولی های همیشگی که افزون می شد و از تعدادش هیچ وقت کم نمی شد.
-نظرت و می خوام.
عینک دودی ام را هول دادم روی موها.
بعد از بارشی چند روزه، آفتابی میان شه
لطفا صبر کنید...
