پی یار به قلم الهام فتحی
پارت نود :
در سرم مدام صدای شجریان تکرار می شد.
چه خوب آهنگی بود برای امشب و حال و روزم.
تکرار می شد، زنگ می زد و من با او برای خودم می خواندم.
"با من امشب زیر باران گریه کن، گریه کن، گریه کن..
سر به زانوی خیابان گریه کن، گریه کن، گریه کن"
-سلام..
سرم به سمت صدای محزونش چرخید.
آخر بگو همین امشب باید کت و دامن یاسی ات را می پوشیدی که خود گردن شکسته ام برای تولدت خریده ام؟
کسی نب
لطفا صبر کنید...
