تبعید بی پناهی به قلم غزل محمدی
پارت هشتاد و دوم :
حوریه با شنیدن نام دخترش، نگاه لرزان تیره‌اش سوی آنها برگشت. گوشه‌ترین نقطه از پذیرایی نشسته و یک کلمه هم با کسی صحبت نکرده بود. لباس‌هایش مثل همیشه قهوه‌ای تیره و موهایش یک دست سفید و گربه‌ی سیاه رنگی در بغلش بود و گهگاهی سنگینی نگاه کسی را احساس می‌کرد؛ اما تا سر بالا می‌آورد، فرد نگاهش را می‌دزدید و آن کسی نبود جز فرشته! فرشته‌ای که در میان زمین و هوا گیر افتاده و گهگاهی به اجبار
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۱۰ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۲۸۹ روز پیش تقدیم شما شده است.
لطفا صبر کنید...
ماری گل
0لو میره و خوب میشه