تبعید بی پناهی به قلم غزل محمدی
پارت هشتاد :
عقربه‌ی کوچک ساعت نزدیک هشت بود و فقط یک ساعت زمان داشتند و با ترافیکی که این وقت شب بود، محال بود که به نُه برسند. آن دو دیر می‌رسیدند و پگاه طبق همان ساعتی که قول داده بود سحر را به پدربزرگش تحویل داده و خودش نیز با فرو بردن دستانش درون جیب کاپشن‌اش، به آرامی در خیابان‌های اطراف پرسه می‌زد. بهانه آورده بود که کار نیمه تمام دارد و باید برود تا از اصرار مهشید و فرامرز در امان بماند. هو
لطفا صبر کنید...
