تبعید بی پناهی به قلم غزل محمدی
پارت هفتاد و نهم :
عارف دستش را از روی دیوار برداشت و گویی که انرژی‌اش با دیدن آماده بودن او ته کشیده باشد، گفت:
- همین بود دوست داشتنت؟ تو که حاضری... فقط یک لباس عروس کم داری که بشی... .
عارف خواست قدمی به داخل برود که مریم با فرو خوردن تمام اندوه کلامش در دل، حرفش را برید.
- آره که بشم زنِ یکی دیگه! که بشم خانمِ این خونه! نفهمیدی الانم که با دست دست کردن و نگاه کردن و قدمی برای درست کردن این رابطه برن
لطفا صبر کنید...
