تبعید بی پناهی به قلم غزل محمدی
پارت هفتاد و یک :
دستان مریم به لرزش افتاد و عطا با بیرون فرستادن نفسش، فاصله‌اش را کم کرده و روبه‌رویش ایستاد. به طرز احمقانه‌ای از تمام جهات تحت فشار بود. از آن سمت عارف و از این سمت مریم و فرشته!
- خالی نمی‌شه! من بخاطر خودت می‌گم...می‌گم تصمیمی نگیر که ده سال دیگه بیای من و سرزنش کنی بگی، من داغ بودم، کور بودم تو چی؟! می‌فهمی منظورم چیه؟ نمی‌خوام پشیمونیت و ببینم؛ وگرنه همین الان کت و شلوار می‌پو
لطفا صبر کنید...
