تبعید بی پناهی به قلم غزل محمدی
پارت هفتاد و دوم :
***
به آرامی با بازویش در زیر زمین را به جلو هل داد که به سبب این کارش و پیچیدن صدای لولای در، کسری سرش را از روی پایش برداشت و سریع در جایش نیم خیز شد.
- منم بردیا! بیا صبحونه آوردم از دیشب چیزی نخوردی!
آفتاب بیرون زده و هوا روشن بود. کسری به بردیا که بدون عینک و با تیشرت و شلوار مشکی آمده بود، چشم دوخت. هوای زیرزمین سرد بود؛ آنقدر که انگشتان پایش به گز گز افتاده بود.
- سرما میخ
لطفا صبر کنید...
