تبعید بی پناهی به قلم غزل محمدی
پارت شصت و چهارم :
گام‌هایش تند شد و با زیرانداختن سرش، مسیر خروجی را پیش گرفت. تاب ماندن نداشت. اتفاقی که نباید افتاده بود! راضی که می‌خواست تا ثانیه‌های آخر سر به مهر بماند، فاش شده بود و او فقط امید داشت که عطا در همین جا متوقف شود و بیش از این به پر و پایش نپیچید. سنگینی نگاه عطا به محض نشستن درون تاکسی زردرنگ، از رویش برداشته شد و او با فرستادن نفسش آهسته روبه راننده که منتظر نگاهش می‌کرد، آدرس خانه
لطفا صبر کنید...
