از خاکستر تا خورشید به قلم نسترن جوانمرد

پارت دوم :

با هر قدم، صدای نرم و کوبنده‌ی پاشنه‌های صندل سفیدش از میان فاصله‌های بین فرش‌ها برمی‌خاست؛ صدایی که اگر دل‌سپرده‌ی سکوت بودی، حال خوبش را با تمام وجود حس می‌کردی. در همان لحظه، در اتاق خواب باز شد و همسرش بیرون آمد.
پیراهن آبی‌آسمانی‌اش را با دقت داخل شلوار پارچه‌ای مشکی کرده بود. موهای مشکی و نرمش هنوز کمی خیس بود و ته‌ریش ملایم‌اش مثل همیشه، صورت استخوانی و مردانه‌اش را جذاب‌تر نشان می‌داد. دست راستش مشغول بستن قفل ساعت استیل نقره‌ای‌اش بود که صفحه‌اش ترک ریزی از گوشه برداشته بود. بند را محکم می‌کرد که گوشی‌اش در جیب شلوارش لرزید. با یک حرکت نرم بیرونش آورد. صفحه را روشن کرد.
پیامی از داداش کوچیکه روی صفحه بود.
( من و وروجک ده دقیقه دیگه می‌رسیم. )
گوشه‌ی لبش بالا رفت. آن لبخند پدرانه‌ی کج و گرم. گوشی را انداخت در جیب، انگار خیالش راحت‌تر شده باشد. بعد با همان گام‌های آرام اما محکم رفت سمت هال. آذر را دید. وسط پذیرایی، خم شده بود روی میز. تلاش می‌کرد بندهای چند بادکنک نارنجی و سبز و آبی را از گره کورشان دربیاورد و بچسباندشان به لبه‌ی میز. کیک روی سینی نقره‌ای‌ وسط میز بود؛ پر از خامه و شمع‌های پیچاپیچ رنگارنگ.
بی‌صدا نزدیک شد. چند لحظه تماشایش کرد، بعد دست‌ها را حلقه کرد دور کمر آذر، به آرامی بغلش کرد، بینی‌اش را چسباند به گردن او و گفت:
- خسته نباشی جونِ من.
آذر از جا پرید. یک جیغ کوتاه و یواش کشید و گفت:
- بزرگمهر!
بزرگمهر عقب رفت. لبخند شیطنت‌آمیزی روی لبش نشست. دستانش را کرد توی جیب شلوارش، قدری خم شد و با لحن شادی گفت:
- جونِ دلم؟
آذر خندید.
- منو نترسون!
سرش را تکان داد و با لحنی پر از عشق، گفت:
- همیشه باید یه صحنه‌ی عاشقانه‌ی بی‌مقدمه بسازی آقای دکتر؟
او فقط لبخند زد. بعد انگار چیزی یادش آمده باشد، گفت:
- راستی، فهیمه و فرید کجان؟ مهراد گفت ده دقیقه دیگه می‌رسن!
و درست همان لحظه، زنگ در به صدا درآمد. آذر، بی‌آنکه مکث کند، خندید و گفت:
- چه حلال‌زاده. اومدن!
هوای بیرون بوی باران داشت و خیابان، مثل همیشه‌ی بعد از ظهرهای خاکستری، پر از سایه‌های در حرکت بود. باران نرم و بی‌صدا بر شیشه‌ها می‌نشست و برف‌پاک‌کن‌ها با ریتمی کند و پیوسته، رد اشک‌ها را پاک می‌کردند.
پنجره‌ی سمت راننده کمی پایین بود و نسیمی سرد، با بوی خاک و برگ‌های خیس، تا میانه‌ی صندلی جلو خزیده بود. در فضای ماشین صدای خواننده‌ای جوان پیچیده بود:
( اصلاً سمت هیچ احدی نرو... خودم بلدم تورو، بلدی منو... این آدما حسودن از دم، پس هیچیو علنی نکن... از من این حرفا بعیده ولی بی‌تو، تنهاترینم... تورو انگاری واسه من آفریدن... )
مهراد، با هودی مشکی ساده‌ای که کلاهش افتاده بود پشت گردنش، پشت چراغ قرمز ایستاده بود. آستین‌هایش تا نیمه‌ی ساعد بالا رفته و پوستِ گندمی‌اش زیر نور ته‌رنگ سردی گرفته بود. یک دستش روی فرمان بود و دست دیگرش لب پنجره، انگشتان کشیده‌اش به آرامی کنار شقیقه‌اش قرار گرفته بود، انگار داشت فکر می‌کرد یا شاید داشت چیزی را از ذهنش پس می‌زد. نگاه قهوه‌ای تیره‌اش اما ساکت از میان شیشه عبور می‌کرد و آدم‌ها را دنبال می‌کرد؛ دختری با کلاه زرد و چتر قرمز، پیرزنی با عصا و دخترکی که دستش را گرفته بود، مردی که گربه‌ی خاکستری رنگی را مثل کودک در آغوش داشت. صدای کوچکی در سکوت آرام ماشین پیچید:
- عمو؟
مهراد انگشتانش را از کنار شقیقه‌اش برداشت، نفسش را آهسته بیرون داد و سرش را برگرداند. برکه، با آن موهای طلاییِ فرفری و درخشانش، کنار او نشسته بود. پالتوی قرمز براقش تا زانو آمده بود و کلاه سفید کوچکی با شیبی شیطان‌وار روی سرش کج شده بود. شال‌گردن سفید بافتنی‌اش تا زیر چشم‌ها بالا آمده بود و فقط برق چشمان قهوه‌ای روشنش دیده می‌شد که درست مثل مهراد، در سکوت حرف می‌زدند.
- جان دلم؟
در آغوشش، یک خرس بزرگ خاکستری بود با شکم سفید و پاپیونی سرخ دور گردن. برکه صورتش را کمی بالا آورد و بی‌هیچ مکثی گفت:
- مامان‌آذر فکر می‌کنه من نمی‌دونم... ولی من می‌دونم! عموفرید و فهیم‌جون قراره بیان تولدم!
مهراد یک لحظه همان‌طور نگاهش کرد. ابروهایش کمی بالا رفت و لبخند کجی روی لبش نشست، از آن لبخندهایی که هیچ‌وقت کامل نمی‌شوند اما چیزی از ته دل را روشن می‌کنند. در آن ثانیه، چشم‌های قهوه‌ای سوخته‌اش برای لحظه‌ای نرم شدند، از همان جنس نرم‌شدنی که فقط آدم‌های خاص بلدند از آدم بیرون بکشند.
- از کجا فهمیدی وروجک؟
برکه با نگاهی زیرکانه گفت:
- دیروز گوشیشو گرفتم واسه بازی… یهو رفتم توی پیام‌هاش با فهیم‌جون.