از خاکستر تا خورشید به قلم نسترن جوانمرد

پارت سوم :

مهراد سرش را تکان داد، نفس عمیقی کشید و به جلو برگشت. چراغ سبز شده بود و راننده‌ی پشت سر با بوق کوتاهی هشدار داده بود.
ماشین را آرام راه انداخت. لب‌هایش را روی هم فشرد، انگار می‌خواست نخندد. یا شاید هم نمی‌خواست حرفی بزند که زیادی واقعی به نظر برسد.
- یهویی الکی؟ منم حتماً باور کردم برکه‌خانم!
صدای خنده‌ی برکه در ماشین پخش شد. قشنگ بود. زیادی قشنگ! مثل خنده‌ای که بیست و دو سال پیش شنیده و حالا تنها کابوسی بود برای بی‌خوابی‌هایش!
برکه چشم‌های درشتش را ریز کرد، انگار دنبال راه فراری توی چهره‌ی مهراد می‌گشت. همان‌طور که خرس خاکستری را بغل کرده بود، سرش را نزدیک آورد و آهسته گفت:
- ولی قول بده به مامان و بابا بزرگ هیچی نگی عمو... باشه؟ اونا فکر می‌کنن من نمی‌دونم.
مهراد زیرچشمی نگاهی به او انداخت. برق شیطنت آرامی در چشمانش نشست؛ از آن برق‌هایی که سال‌ها بود جایشان در زندگی‌اش خالی شده بود. صدایش را کمی پایین آورد و لحنش را مرموزتر کرد:
- خب... در عوضش چی گیرم میاد وروجک؟
برکه چند ثانیه‌ای سکوت کرد. لب‌های صورتی کوچکش را جمع کرد و چشم‌هایش را چرخاند، بعد همان‌طور که خرس را محکم‌تر بغل می‌کرد گفت:
- می‌ذارم امشب پیشم بخوابی... و بهت شکلات می‌دم. فقط یکی ولی، چون بابا بزرگ می‌گه‌ بیشتر بخوری دندوناتو کرم می‌خوره!
مهراد بی‌اختیار لبخند زد. نه آن لبخند سطحی که هر روز جلوی آینه تمرین می‌کرد، نه... این یکی از دلش بالا آمد؛ نرم، عمیق، غریب.
نگاهش روی چهره‌ی کودکانه‌ی برکه ماند؛ گونه‌های گل‌انداخته از سرما، موهای فرفری که از زیر کلاه سفید ریخته بودند بیرون، و آن لبخند کوچک که به زندگی شبیه‌تر بود از هرچیزی. سری به نشانه‌ی تسلیم تکان داد. پشت چراغی ایستاد و با یک فرمان آرام، پیچید توی کوچه‌ای خلوت که درخت‌های خیس حاشیه‌اش ایستاده بودند مثل تماشاگرهایی خاموش.
- قبوله... ولی به یه شرط!
برکه گردنش را کشید:
- چی؟
مهراد لبخند زد، همان لبخندِ نیم‌قد که انگار خستگی قرن‌ها را در خودش داشت. انگشت کوچکش را بالا آورد، سمت او گرفت:
- به شرطی که تو هم نقش‌تو خوب بازی کنی. باشه عمو؟
برکه هیجان‌زده دست خرس را کنار زد، انگشت کوچکش را دراز کرد و با تمام وجودش گفت:
- باشه! قول! قول برکه‌ای!
و انگشت کوچکش را به انگشت بزرگ و زمخت مردانه‌ی مهراد گره زد؛ میان انگشتانی که روزگاری نوازش بلد بودند، حالا فقط سنگینی خستگی را به‌ دوش می‌کشیدند.
لحظه‌ای کوتاه، سکوتی میانشان نشست؛ از آن سکوت‌های شیرین که نه از نبود حرف، که از عمق صمیمیت می‌آید.
برادرزاده‌اش با تمام کودکی خندید و گفت:
- شکلاتم با مغزه‌ها! فندقی.
و مهراد، همان‌طور که فرمان را دوباره چرخاند و آرام به دل کوچه‌های خیس رفت، زیر لب گفت:
- باشه دختر خورشید... .
جز نور نرم دیوارکوب‌های زردرنگ، هیچ چراغی روشن نبود. خانه، با آن دیوارهای شیری و پرده‌های نازک کرمی، در هاله‌ای از گرمای عصرگاهی خاموش، مثل پیاله‌ای پر از آرامش بود.
در دل این خاموشی، تنها کیک کوچک روی میز وسط نشیمن می‌درخشید؛ کیکی گرد، با خامه‌های سفید و تمشک‌های پخش‌شده، و شمع‌های رنگیِ نیمه‌کج، که هشت‌تا بودند، به تعداد سال‌هایی که گذشته بود از آمدن دختری با چشم‌هایی شبنم دار. برکه، در آغوش بزرگمهر، آرام نشسته بود. دستان کوچکش دور بازوی پدر حلقه شده بود، و نگاهش ثابت مانده بود روی شعله‌های کوچکِ شمع‌هایی که بی‌صدا می‌رقصیدند.
نور آن شعله‌ها می‌لغزید روی صورت کودکانه‌اش، و چشم‌هایش را، که انگار پر از آرزوهای خاموش بود، روشن‌تر می‌کرد.
بزرگمهر نگاهش می‌کرد. چشمان آرامش، فقط دخترش را می‌دیدند. آذر، ایستاده پشت سرشان، دست‌هایش را به هم قفل کرده بود، و لبخند لطیفی روی لب‌هایش آرام گرفته بود؛ نگاهی پر از مادرانگی و سکوتِ شکرگزار.
مقابلشان، فرید، با پیراهن چهارخانه آبی‌تیره و خاکستری، دوربین را بالا گرفته بود. ته ریش داشت و نگاه مهربان قهوه ای اش میان لنز و دخترک در نوسان بود.
کنارش، فهیمه ایستاده بود؛ ، موهایش را بالای سر بسته با پیراهنی بلند و خوش‌دوخت به رنگ قهوه‌ای روشن، که با رنگ پوستش هماهنگی خاصی داشت. دست‌هایش را جلوی سینه جمع کرده بود و ناخن‌هایش، که با رنگ ‌طلایی آراسته شده بودند، انگار منتظر ضربه‌ای به کف دست بودند برای شروع جشن.
و مهراد، در سمت دیگر، ایستاده بود. بلوز طوسی‌رنگی به تن داشت و شلواری سرمه‌ای، با آستینی که کمی بالا زده شده بود. لبخندش، گرچه روی لب بود، اما در چشم‌ها انعکاس نداشت. نگاهش آرام و مهربان بود، اما تهِ مهربانی‌اش چیزی یخ‌زده و گم بود، انگار بخشی از او هنوز در جایی ایستاده بود که دیگران مدت‌ها پیش از آن گذشته بودند.