از خاکستر تا خورشید به قلم نسترن جوانمرد

پارت یک :

مقدمه
گاهی زندگی از همان‌جایی که خیال می‌کنی پایان است؛ آغاز می‌شود. در دلِ ویرانه‌ها گاهی نوری هست که هنوز خاموش نشده؛ ردی کمرنگ از گذشته‌ای که نمی‌گذرد، دستی پنهان که سرنوشت را به مسیری دیگر می‌کشد.
میان آوارِ خاکستر شاید هنوز خورشیدی هست که منتظر طلوع باشد... .
ازخاکسترتاخورشید
صدای باد سرد از لای شیشه‌ی نیمه‌باز عبور می‌کرد و پرده‌ی مخملی طوسی را مثل پرچمی شکسته در هوا می‌لرزاند. اتاق، بزرگ بود. سقف بلند، پنجره‌های قوسی با قاب‌های فلزی سیاه، دیوارهایی با نقاشی‌های گران‌قیمت از شکار و مرگ. مبلمانی از چرم مشکی براق، بی‌هیچ لطافتی. لوستری کریستالی بالای سر، اما خاموش. هیچ نوری نبود جز چراغی دیواری با نور زرد ضعیف که از کنار تخت، صورت ماهور را نیمه‌روشن می‌کرد. او جمع شده بود، مثل برگ پژمرده‌ای زیر باران. کنار تخت، حوله‌ای خون‌آلود افتاده بود. سمت چپ صورتش سرخ بود، ورم‌کرده، پوستش کشیده و داغ بود. چشمش کمی نیمه‌باز، اما خیس. استخوان ساعدش زیر پوست نازکش نبض می‌زد، می‌سوخت، می‌تپید، می‌لرزید.
با انگشت‌های لرزان، دست راستش را روی شکمش گذاشت. شکمی گرد و نازنین که زیر لباس نخی‌اش آرام بالا و پایین می‌رفت.
هفت ماه بود... هفت ماه از آن لحظه‌ای گذشته بود که فهمیده بود در دلش چیزی می‌تپد. نه یک تومور، نه یک درد، نه یک توهم...
یک جان. یک بچه. یک پسر. او را کاوه صدا می‌کرد... در دلش.
قدم‌هایی سنگین روی کف‌پوش چوبی صدا داد. ماهور چشمان نیمه‌بازش را بست.
آصف روبه‌روی پنجره ایستاده بود. نور سرد شهر پشت سرش هاله‌ای تار دور سر بی‌مویش ساخته بود. سرش برق می‌زد، صاف و صیقلی، همچون نقاب یک جلاد. هیچ مویی روی صورتش نبود؛ نه ریش، نه مو. تنها چیزی که بر صورت استخوانی و کشیده‌اش می‌درخشید، چشمانی سرد و سمی بود. لب‌های باریک، بی‌رنگ، روی هم فشرده شده بودند.
چرخید. آمد سمت تخت. ایستاد. خیره شد.
- یه بار دیگه، فقط یه بار دیگه بخوای فرار کنی، قسم می‌خورم جنازتو با دستای خودم بندازم جلوی سگای‌ باغ تا دیگه هیچی ازت نمونه!
ماهور آرام پلک زد. نفسش سبک بود، اما عمیق. ترسی پنهان در رگ‌هایش می‌دوید، اما نه بی‌صدا. صدایی در دلش فریاد می‌کشید.
آصف خم شد. صورتش نزدیک شد. نفسش بوی خون می‌داد. مثل بوی آهن زنگ‌زده.
- این بچه، شاهزاده‌ی منه.تنها وارث من! جانشین من. از خون من! فکر کردی اجازه می‌دم کَس و ناکَسی بین من و اون فاصله بندازه؟ تو یه رَحِم بودی. یه ظرف. دیگه هم هیچ‌کاری نداری. تا وقتی به دنیا بیاد. بعدش...
لبخندش زهر داشت:
- بعدش یا می‌میری، یا دود می‌شی می‌ری هوا. فرق نمی‌کنه کدومش. فقط دیگه نباید باشی.
ماهور دهانش را باز کرد. صدایش اول نلرزید.
- این بچه... فقط مال تو نیست.
چشم‌های آصف درخشید. خندید، آرام. دستش را بلند کرد، نه برای ضربه، فقط برای اشاره.
- تو داری فراموش می‌کنی با کی طرفی. این خونه، این تخت، این بچه، حتی اون صدای لعنتی‌ت که فکر می‌کنی قشنگه، مال منه. خودتم مال منی!
ماهور به سختی خودش را بالا کشید. دست شکسته‌اش را گرفت لای دامن لباسش. چشم‌هایش برق زد، مثل شب‌هایی که پشت درها گوش می‌داد.
- مال منم هست. و اگه شده با همین استخونی که تو داغونش کردی، ازت می‌گیرمش!
آصف جلو آمد، با قدمی که صدایش ترک برداشت. نزدیک شد، خیلی نزدیک. با نوک انگشت، گونه‌ی کبودش را لمس کرد.
- نه، عزیز دلم نه. از من هیچ‌چیزی گرفته نمی‌شه!
از حالت خمیده خارج شد و صاف ایستاد. آن پوزخند لعنتی کنار لبش خنجر بود.
- فقط کسی‌ که این فکرو داشته باشه یهو... .
دستش را بالا آورد‌، ابتدا باز کرد و بعد در هوا مشت کرد:
- اینجوری مچاله می‌شه!
همان لحظه، صدای انفجار آرامی در دل ماهور پیچید. انگار چیزی ته دلش ترک برداشت... اما هنوز نفس می‌کشید. هنوز گرم بود.
برخلاف سیاهی و خاموشیِ دل و جان و خانه‌ی ماهور، آنجا حال و هوای دیگری داشت. نور زرد و ملایم لوسترهای سقف روی فرش‌های کرم‌رنگ می‌ریخت و خانه را گرم کرده بود.
از گوشه‌ی اتاق، دود نازک و پیچ‌در‌پیچ عود، از میان برگ‌های پهن و براق گلدان‌های همیشه‌سبز بالا می‌آمد و در فضا، عطر ملایم وانیل را می‌پراکند. بوی خانه گرم بود؛ بوی شادمانیِ در حالِ شکل‌گرفتن.
آهنگ بی‌کلام تولد با صدایی ملایم از بلندگوهای تلوزیون پخش می‌شد، چیزی در مایه‌های بی‌خیالیِ مهربان. هرازگاهی هم صدای تق‌تق درِ کابینت‌ها از آشپزخانه شنیده می‌شد، مثل نبض خانه که آرام، اما زنده می‌زد.
و درست همان لحظه‌ای که صدای افتادن چیزی فلزی از روی میز آشپزخانه آمد، آذر، با کیکی در دست، پا به پذیرایی گذاشت. پیراهن آستین سه‌ربع لیمویی‌اش، مثل خودش، روشن و بی‌دغدغه بود. موهای قهوه‌ای روشنش را صاف کرده و دور صورتش ریخته بود، و یک تل پارچه‌ای قرمز، درست وسط سرش، موهایش را مهار کرده بود.