پارت صد و شصت و پنجم :
با خشم نگاهت می‌کنم. در دل خودم را نفرین می‌کنم. چطور روزی تو با نگاه کردن به من همه چیز را می‌فهمیدی بدون اینکه نیاز باشد برایت حرفی بزنم؟ چطور این همه درد را از نگاهم نمی‌خوانی؟ با لحن بدی می‌گویم:
- مزاحم نشین آقا.
- فکر می‌کنی که من قصد مزاحمت دارم؟
لعنت بر تو و این همه درک و فهمی که داری. لعنت به من و این خواستنت که جانم را بر لب آورده است.
- چرا با همسر
لطفا صبر کنید...
